Jednostavno riješimo zlonamjerno nametnute neistine o crnogorskom identitetu

Jednostavno riješimo zlonamjerno nametnute neistine o crnogorskom identitetu

Identitet se može zaštititi metodom jednostavne javne prezentacije/provjere/potvrđivanja dokaza o: državi, jeziku, zastavi, naciji i crkvi. Tako će biti onemogućeno uzaludno „osvajanje crnogorskog identiteta srpskim identitetom“ (pritom bratski odnos dvije države i dva naroda treba obavezno sačuvati od poznatih „piromana“)

Autor: Prof. dr Mihailo Burić

Živimo neko vrijeme u kojem se od identitetskih pitanja „ne može živjet“. Izmišljeni problem identiteta Crne Gore je zlonamjeran i nametnut. Istorija, pravo, politika, nauka i mediji dužni su da narod informišu o činjenicama i istini. Prezentiranje/poznavanje istorijskih dokaza, istine i relevantnih pravnih činjenica ne daje prostor za aktuelne manipulacije oko identiteta Crne Gore. Zato predlažem da jednostavno riješimo zlonamjerno nam nametnute neistine o crnogorskom identitetu. Identitet se može zaštititi metodom jednostavne javne prezentacije/provjere/potvrđivanja dokaza o: državi, jeziku, zastavi, naciji i crkvi. Tako će biti onemogućeno uzaludno „osvajanje crnogorskog identiteta srpskim identitetom“ (pritom bratski odnos dvije države i dva naroda treba obavezno sačuvati od poznatih „piromana“).

Država

Država je temelj identiteta. Zato građani moraju znati kako je nastala, od najstarijih vremena do danas. Jedna velika podvala nalazi se čak i na Vikipediji. Tamo stoji da je prva crnogorska država Duklja – prva srpska država. Takvo podlo izmišljanje i podmetanje zalazi duboko u moral i etiku, što nije predmet ovog teksta. Predmet ovog teksta su dokazi o državi, od prvih doseljavanja naroda na Balkan do danas, kako bi građani, posebno mlađe generacije, bili zaštićeni od lažne propagande. Duklja je prva crnogorska država (prema jasnim istorijskim dokazima).

Dukljanski Sloveni-Crnogorci postoje još od knjaževine Duklje, prvog oblika crnogorske državnosti. Prvi vladar knjaževine Duklje bio je arhont Petar (o čemu svjedoči pečat dukljanskog arhonta iz IX vijeka).

Duklja je prva crnogorska kraljevina, prepoznata od relevantnih međunarodnih institucija (Đurović M., i dr.). Kraljevina Duklja prvi put nestaje pod okupacijom Srba 1183–1186. godine. U Žitiju Svetog Simeona Stefana Prvovjenčanog opisano je da je Stefan Nemanja (veliki župan Raške, rodonačelnik srpske dinastije Nemanjića) „iskorijenio i razorio više gradova Duklje, te da ne osta kamen na kamenu, a samo je Kotor bio pošteđen“. Eto kako je Duklja bila srpska država.

Nakon raspada srpskog carstva Crna Gora se oporavlja. Crna Gora biva međunarodno prepoznata kao zasebna država u XV vijeku. To dokazuje prikaz crnogorske države na karti Evrope 1500. godine. U to doba na ogromnom prostoru Balkanskog poluostrva Otomanskog carstva, postojala je jedino država Crna Gora (prema karti Evrope).

Crna Gora i Srbija su priznate kao nezavisne države 1878. godine na Berlinskom kongresu (kao dvije potpuno samosvojne države, bez ikakve međusobne povezanosti).

Crna Gora 1918. godine ponovo nestaje aneksijom od strane Srbije, preko poznate nelegalne Skupštine („Organizovani i isplaćeni od okupacionih trupa Kraljevine Srbije, oko 160 domaćih izdajnika, posrbica, učestvovalo je 11/24–16/29. novembra 1918. u divljoj, po Ustavu Kraljevine Crne Gore nepostojećoj ’velikoj narodnoj skupštini srpskoga naroda’“). Tako Crna Gora nestaje 1918. godine, sve do 1941. godine (u periodu od 23 godine).

Danas su granice i teritorija države Crne Gore nesporne i riješene za vazda, pošto je Crna Gora stalna ravnopravna članica Ujedinjenih nacija, poslije 2006. godine. Time je konačno ograničena mogućnost fizičkog osvajanja Crne Gore po treći put.

Ovaj tekst je prezentirao dokaze na osnovu kojih se može apsolvirati i/ili provjeriti lažna priča o nekakvoj Crnoj Gori kao srpskoj državi, koja to nikada nije bila, osim u vrijeme okupacija 1183. i 1918. godine.

Jezik

Crnogorski jezik ima svoj međunarodni kod: CNR. To je zvanična međunarodna registracija jezičkog koda (koju vodi Library of Congress SAD – Kongresna biblioteka SAD). ISO registracija potvrđuje da je „Montenegrin“ priznat kao posebno kodirana jezička oznaka prema direktnom zvaničnom zapisu ISO 639-2: Jezik: Montenegrin, Kod: cnr, Datum uvođenja: 21. decembar 2017.

I time bi trebala biti završena svaka priča o zvaničnom državnom jeziku Crne Gore. Postoje naravno različite lingvističke analize. Ali je pravno i državno ovo pitanje apsolvirano. Neki procesi o sličnosti crnogorskog i srpskog jezika ne mogu imati uticaja na njegov pravni status. „Ujdurme“ počinju još od prevoda Njegoševog „Gorskog vijenca“ sa crnogorskog na srpski jezik. Taj prevod se kamuflirano prikazivao kao „prerada“ Dušana Bogosavljevića u Beogradu 1927. godine. Tada Crna Gora nije postojala, jer je bila tokom 23 godine anektirana Srbiji. To je svakako bio „zgodan trenutak“ da se prevod nazove preradom/prepričavanjem, a ne prevodom. „Gorski vijenac“ međutim sadrži originalne crnogorske riječi: vijek, svijema, ljudskijem, viđe itd. „Ako je nešto slično, to nije i isto.“ Srpski i crnogorski jezik jesu slični, ali nijesu i isti. Za zaključiti je da ako poštujemo civilizacijske, pravne i međunarodne norme, više pitanje jezika ne može biti alat za narušavanje crnogorskog identiteta. Toliko o tome da Crnogorci nemaju svoj jezik.

Zastava

Ne postoji poznati primjer suverenih država koje imaju istovremeno ravnopravne i zakonom utvrđene dvije državne zastave. Država po pravilu ima jednu državnu zastavu. Druge zastave, ako postoje, imaju drugi državno-pravni značaj/status i značenje. Kraljevina Crna Gora je u periodu 1910–1918. godine imala samo jednu državnu zastavu. Ustavom iz 1905. godine, u članu 39, propisuje se da su „Narodne boje crvena, plavetna i bijela“, što nema veze sa državnom zastavom. Te boje samo asociraju na narodnu nošnju (crvena gornji dio odijela, plavetna pantalone – dimije, a bijela gete – čarape).

Državna zastava u Kraljevini Crnoj Gori je isticana i nošena u svim prilikama (državnim zgradama, vojnim objektima, paradama, ratovima). To je bila crvena zastava sa bijelim/srebrnim dvoglavim orlom, uz državna i dinastička obilježja (alaj-barjak). Krstaš-barjak sa bijelim krstom na crvenoj podlozi je tradicionalni vojni barjak (četna/komandna zastava).

Državna zastava današnje Crne Gore je kao i zastava Kraljevine Crne Gore, samo što je lav ispod orla premješten na mjesto oznake N. I. na orlu. Zastava današnje Crne Gore, članice UN, u kontinuitetu je sa zastavom Kraljevine Crne Gore. Današnja državna zastava se ne može ni mijenjati ni zamjenjivati na neutemeljenim zahtjevima. Toliko i konačno o državnoj zastavi.

Nacija

Aktuelno potiranje crnogorske nacije najlakše se može razjasniti preko vladara Petrovića, koje „prekrstitelji“ najviše forsiraju (da su Srbi, a ne Crnogorci). Pa da vidimo.

Petar I Petrović kaže: „Crnogorci, o Crnogorci! Tako vi svega što vam je najmilije, tako vi ovog i onoga svijeta, tako vi duše i obraza, tako vi jučerašnjice i sjutrašnjice, tako vi dana današnjega, tako vi vaše đece, tako vi neba i mora na njinim rukama, tako vi dana na njinom licu, tako vi sunca u njinom glasu, ne budite tuđa metla i lopata, ne ližite od tuđe šake, ne obijajte tuđe pragove, ne dajte se varati, ne dajte se kupovati, ne budite tuđa sreća, vrćite se sebi i svome. Pod svoje nebo, na okup! Oko svoga sunca, Crnogorci.“ Petar I poziva Crnogorce (a ne Srbe) da ne budu izdajnici, što definiše njegov odnos prema svojoj naciji.

Petar II Petrović Njegoš kaže: „Ada čoče, Božija ti vjera, znam ja tu veselu Srbadiju, no kuđ su joj ti sinovi junaci bili, dok joj nije Bog dao Karađorđa. Ta vi svi fastaste jednoga njega junaštvom, a kad vi Bog njega uze između vas, a vi sve sunovrat u turski jaram opet! No kršna i siromašna Crna Gora ne haje ni za Nemanje (srpske vladare, ako neko to ne zna), ni za Murate (Turke), ni za Bonaparte (Francuze); oni svi biše i preminuše, a Crna Gora ostade dovijek i strašnog suda, u svojoj volji i slobodi, a to ti je slavi“ („Golubica” 1843/44, knj. V, str. 18–22). Petar II jasno svrstava Nemanjiće sa Turcima i Francuzima, tako da je potpuno jasno da Crnogorci ne pripadaju nijednoj od ove tri nacije.

Kralj Nikola Petrović kaže: „Ko crnogorstvu ne bio vjeran, bogom i ljudima svuđ bio ćeran.“ Valjda je na osnovu ovoga jasno da kralj Nikola pripada „Crnogorstvu“, i da se time distancira od drugih nacija.

I narodna nošnja, posebno i precizno, označava dva posebna naroda. „Crnogorci sačinjavaju osobit i od svih drugih naroda u Evropi sasvim različit narod“ (Matica srpska, 1826. godine). Treba posebno zahvaliti Matici srpskoj što je još prije tačno 200 godina definisala Crnogorce kao poseban narod.

Današnje stanje odnosa Srba i Crnogoraca najbolje objašnjava statistika. To je odnos dvije veoma različite države (Crna Gora sa 623.633 stanovnika iz 2023. godine, 10,5 puta je manja od Srbije, sa procjenom od 6.594.901 stanovnika iz 2025. godine). Od 1981. godine do danas broj Crnogoraca u Srbiji se smanjio za 86,3%. Od 1948. godine broj Srba u Crnoj Gori se povećao za oko 27 puta. I pored svih „poduhvata“, broj Crnogoraca, kao vodeće nacije u Crnoj Gori, održao se sve do danas.

Crkva

Ivan Crnojević je osnivač države Crne Gore (nastavak Duklje), grada Cetinja, Cetinjskog manastira i Crnogorske pravoslavne crkve (sve je dokumentovano). U Atinskoj Sintagmi (odobrenoj od Carigradske patrijaršije) iz 1855. godine crkveni pravnici Georgije Ralis i Mihailo Potlis navode da je Crnogorska mitropolija autokefalna. U Odluci Svetog sinoda Crne Gore od 16. decembra 1918. godine, prije aneksije u Kraljevinu Srbiju/Jugoslaviju, stoji izričito da je: „Sv. autokefalna Crkva u Crnoj Gori“. Srpski autor Nikodin Milaš u Crkvenom pravu iz 1902. godine, koristeći Sintagmu, naveo je Crnogorsku mitropoliju kao autokefalnu („Zadar 1890. godine. Pravoslavno crkveno pravo“). Crnogorska mitropolija je postala samostalna poslije ukidanja Pećke patrijaršije. To je kasnije priznala Carigradska patrijaršija. U Zakonu Srbije o vjerskim zajednicama iz 2006. godine jasno piše, u članu 11, da se SPC priznaje kontinuitet sa pravnim subjektivitetom stečenim na osnovu „Načertanija o duhovnoj vlasti“, odluke Narodne skupštine Knjaževstva Srpskog od 21. maja 1836. godine, kao i Zakona o SPC iz 1929. godine. Prema ovim podacima apsurdne su tvrdnje o kontinuitetu SPC, na osnovu kojeg neopravdano „svojata“ CPC. Logično je i jasno da SPC i CPC nijesu imale nikakve veze sve do aneksije 1918. godine. Autokefalna pravoslavna Mitropolija je definicija i u Ustavu Svetog sinoda u Knjaževini Crnoj Gori, sa grbom Knjaževine Crne Gore, Cetinje, K. C. Državna štamparija 1904. godine.

U Ustavu Knjaževine Crne Gore 1905. godine, u članu 40, jasno piše: „Crnogorska je Crkva autokefalna“. I pored potpuno jasnih dokaza o državnoj CPC, SPC je uspjela da otme crnogorska groblja, manastire, crkve i dio teritorije. Narod veli da to ne može biti srećno, jer je oteto prokleto. „Temeljni ugovor je toliko transparentno nezakonit i neustavan, da je politizovani Ustavni sud pobjegao od njegovog rješavanja.“Ali što je najvažnije, Crna Gora neće nikada prihvatiti da stvarnost prilagodi lažima. Imaće, kao i uvijek, svoju CPC koju je neovlašćeno/nasilno otuđio jedan predsjednik vlade Crne Gore. Pogotovo što je crkveno-pravno nesporno da je CPC bila autokefalna.

„Osvajači/oslobodioci“ treba da znaju da je Crna Gora oduvijek bila država (nije se otcijepila), da su Crnogorci osobit narod u Evropi, da je crnogorski jezik kodifikovan i međunarodno verifikovan, da je državna zastava zastava kontinuiteta Kraljevine Crne Gore, te da je CPC autokefalna (što joj je nasilno oteto, i biće vraćeno ako ima Boga i pravde). Ovih pet elemenata identiteta trebaju biti anticipirani od našeg naroda, kako bi se spriječio dalji uticaj neistina i zbunjivanje naroda. Poseban doprinos razjašnjenju našeg identiteta dala su naša braća Srbi (Matica srpska): „Crnogorci sačinjavaju osobit i od svih drugih naroda u Evropi sasvim različit narod“, i poznati srpski političar: „Svi su bili Crnogorci, i nije im se država zvala Srbija nego Crna Gora, i nije im se vojska zvala srpska vojska nego se zvala crnogorska vojska, i nije im se crkva zvala srpska crkva nego se zvala Crnogorska pravoslavna crkva. Ovo ne smije niko da razvaljuje.“

Crna Gora nema potrebe da se, pored jasnih dokaza i dokumenata o pet identitetskih pitanja, dalje „prepire“ sa bilo kim. Crna Gora neće nikada prihvatiti da stvarnost prilagodi lažima.

Pobjeda