Genocid i “hodočasnici”

Genocid i “hodočasnici”

Piše: Sreten VUJOVIĆ

Imajući u vidu istorijat  suđenja ratnim zlikovcima nakon Drugog svjetskog rata, mora se kazati da je Haški tribunal grdno “omanuo”! Ne onako  kako bi očekivali kleronacisti iz okrilja Crkve Srbije, po  pitanju nesporne krivice Ratka Mladića, potkrijepljene hiljadama relevantnih dokaza!

Zbog boljeg razumijevanja, valja se vratiti suđenju nacističkim ratnim zlikovcima u Nirnbergu (Nürnberg)! koje je jasno pokazalo da ni jedan od njih ne smije dobiti grob, kako isti ne bi postali mjesta okupljanja i “hodočašća” neonacista i njihovih simpatizera! U Nirnberškom procesu, 1946. godine Hermann Göring je izvršio samoubistvo nekoliko sati prije planiranog vješanja. Preostalih deset osuđenih: Ribbentrop, Keitel, Kaltenbrunner, Rosenberg, Frank, Frick, Streicher, Sauckel, Jodl i Seyss-Inquart, obješeni su 16. oktobra 1946. Njihova tijela su kasnije kremirana u krematoriju Ostfriedhof. Pepeo je zatim odvezen i prosut u jedan pritok rijeke Isar, pri čemu je i sama lokacija držana u strogoj tajnosti. Isto se desilo sa Adolfom Eichmannom, obješenim u Izraelu 1. juna 1962. godine. Njegovo tijelo je takođe kremirano, a pepeo prosut u Sredozemlju, i to izvan teritorijalnih voda Izraela! Sud nije prihvatio Eichmannovu testamentom izraženu želju da bude sahranjen u Njemačkoj, Austriji ili Argentini! Izuzetak je napravljen sa posmrtnim ostacima Rudolfa Hesa (Rudolf Hess)! On je nakon smrti 1987.godine prvo sahranjen u porodičnoj grobnici u Wunsiedelu. Kako je grob postao mjesto okupljanja neonacista, njegovi ostaci su ekshumirani,  kremirani, a pepeo prosut na moru.

Nakon Drugog svjetskog rata slično se desilo i sa presuđenim četničkim ratnim zlikovcima! Mjesta njihove sahrane su do danas ostala nepoznata. Ipak, oni su u Srbiji rehabilitovani i dobili status „antifašista“ i „boraca“ za slobodu, a oni preživjeli čak i boračke penzije, premda su nesporno utvrđeni njihovi zločini, potkrijepljeni nebrojenim dokumentima, kako onima iz četničkih  tako i nacističkih arhiva! Tu je kao i uvijek Crkva Srbije da kanonizuje koljače i kvislinge: popovi Milorad-Maca Vukojičić, Slobodan Šiljak i mitropolit Joanikije Lipovac. Ta sotonski izvrnuta „logika“ govori da nijesmo daleko od kanonizacije Ratka Mladića i ostalih  još nekanonizovanih zlikovaca!

Od početka suđenja u Hagu, ratnim zločincima iz najnovijega rata,  srpski zvaničnici su tvrdili kako se sudi Srbiji, „mantrajući“  da se Srbi proglašavaju „genocidnim narodom“, iako Srbija „nije“ učestvovala u ratu, usprkos činjenici da su u ovom procesu svi zločini dobili svoje „ime i prezime“ u vidu odgovornih pojedinaca! Činom sahrane „Balkanskog Kasapina“  uz najveće državne počasti uz opjelo iz samog vrha  Crkve Srbije, srpski državni vrh je „kolektivizovao“  krivicu zločina, svoj narod proglasio genocidnim a Srbiju jasno i bez rezerve označio kao  glavnog aktera u ratu, a samim tim i u zločinu! Da li je ova sahrana „propust“ Tribunala u Hagu ili  voljna „greška“ ostaje da nagađamo!

Prije genocida u Srebrenici, ovaj polumoždani zlikovac je izjavio kako je došlo vrijeme da se osvete „Turcima“  „buni“ beogradskih dahija!? Kao da su se dahije pobunile a ne Srbi nakon Sječe knezova! Pored brojnih, živopisnih turskih toponima u suśednoj državi: Tašmajdan → taş + meydan = kamena poljana ( nekadašnj kamenolom); Dorćol → dört + yol = četiri puta (raskršće); Kalemegdan → kale + meydan = prostor/polje pred tvrđavom; Savamala (Savina mahala), ovaj haški plačkonja i srpski „heroj“ bez magarca, nakon „osvete Turcima“ ukopan je na turskom Topčider-u → topçu/top + dere = topovska dolina! Aferim!

Şeytan alsın götürsün! (Neka ga šejtan uzme i odnese!)