Svrha politike u Crnoj Gori

Svrha politike u Crnoj Gori

Piše: Miodrag Vlahović

Regresija crnogorske politike je vidljiva u svim njenim aspektima.

Diletantizam, malograđanština i provincijalizam tako lijepo idu uz prizemni populizam i sumnjive i lažne diplome nove elite.

Šest godina “oslobođenja” je proizvelo i ranije nezamislive situacije i odnose.

Zato se crnogorska politika – i crnogorsko društvo u cjelini – našlo pred pitanjima koja se tiču samog opstanka Crne Gore.

Razmotrimo, ukratko – prije nego što nam se tvrdnja u prethodnoj rečenici učini pretjeranom i patetičnom – nekoliko ključnih tačaka/ličnosti/partija koje danas determinišu ono u što se pretvorila politika u našoj zemlji.

Prvo, Pokret Evropa sad! je povukao (za njih) logični i očekivani potez: neće podržati smjenu četničkog vojvode Mandića.

Njihovom obrazloženju nedostaje dostojanstvo, ali i elementarni smisao. Promoteri “Rezolucije o Jasenovcu”, te velikosrpske vučićevske diverzije (zbog koje, samo sticajem okolnosti, neki od njihovih poslanika nisu završili na listi nepoželjnih osoba u Hrvatskoj), sada tvrde da nas “ratna prošlost” ne treba zaustaviti na putu za budućnost!

Na stranu malograđansko-provincijalna retorika ljudi koji su, uz nekoliko marginalnoh izuzetaka, sve samo konvertiti/“preletači” iz nekada ugodne vladajuće stranke. Suština je porazna: PES nema objašnjenja za podršku četničkom vojvodi – niti bi njihove simpatizere zanimalo to objašnjenje. Njihova suština su sinekure, tenderi i pozicije.

Sve ostalo su “seoska pitanja”.

Drugo, četnički vojvoda Mandić i njegove stranke (množina!) je zadužen za ta “seoska pitanja”. A tu spadaju insignije ove države, ideološki i simbolički okvir našeg identiteta, pitanje nametanja srpskog jezika i nacionalističke interpretacije kulture, pitanje srpske crkve, dvojno državljanstvo, kao i nacional-šovinistička velikosrpska politička platforma. Seosko je, veoma, i pitanje odnosa prema ratnim zločincima i genocidu: prvo treba da slavimo, to jest da mirno i posmatramo to odvratno orgijanje. A genocida nije ni bilo, kažu naš evropski vojvoda i njegovi troprsti ministri.

Zato vojvoda i govori o nacionalnom/narodnom pomirenju, dok, istovremeno, brutalno i permanentno gazi sve elemente crnogorskog identiteta i državnosti. I članstvo u NATO je podveo pred neke jeftine mitološke velikosrpske obrasce.

Mandić gazi Crnu Goru i Crnogorce i poziva na mir – to jest na mirnu predaju.

Mandićev “sukob” sa Vučićem se ovih dana pokazao u punom svjetlu, baš povodom smrti ratnog zločinca. Tako da sada znamo i da ne gubimo vrijeme: razlike između njih dvojice su stilske i politički efemerne – baš koliko se razlikuju njihove izjave saučešća i obrazloženja koja ih prate.

Treće, Bošnjačka stranka i albanske koalicione partije su, zapravo, neizbježni/potrebno dio takve političke scene.

Primarni problem je u tome što su Ibrahimović i Gjeloshaj na zadatku etno-federalizacije Crne Gore. Nacionalisti uvijek zbore u ime “cijelog naroda”, tako da pakt “svih” Srba, “svih” Bošnjaka i “svih” Albanaca služi da se razvaljuju i da se unište sve vrijednosti građanskog društva. I da se potisnu i eliminišu Crnogorci iz političkog i javnog života.

Saučesništvo Bošnjačke stranke i dijela albanskih partija sa srpskim nacionalizmom je, u svojoj suštini, duboko anticrnogorsko – u svim značenjima te riječi – od nacionalnog, do državnog.

To ne znači ništa Ibrahimoviću i njegovoj ekipi, kojoj su narasli apetiti u vezi funkcija i novca, i koje su samo pozivi, upozorenja i javno izražena očekivanja sa važnih adresa (Majke Srebrenice, Islamska zajednica, bošnjački intelektualci iz zemlje i regiona) natjerali da najave glasanje za smjenu Mandića – znajući, istovremeno, da od opoziva četničkog vojvode i ugrožavanja njihovih ministarskih i ostalih sinekura nema ništa.

Istovremeno, vođstvo Bošnjačke stranke ne preza ni od najdrastičnijih oblika gušenja kritike – što je na svojoj koži nedavno iskusio i Šerbo dr Rastoder, rodonačelnik bošnjaštva u Crnoj Gori. I on je sada “neprijatelj Bošnjaka”.

Četvrto, ali ne i najmanje značajno, opozicioni DPS i Evropski savez – bez obzira na dosadašnju inerciju i pasivnost u ključnim momentima posljednjih šest godina – imaju pred sobom vrlo jasan politički pejzaž.

Čekanje pakta sa Spajićevim PES je uzaludna rabota. “Čuvanje” Ibrahimovićevog vođstva Bošnjačke stranke – još i više.

Potreban je – i najvećoj partiji i koaliciji tri manje stranke – novi podsticaj i platforma da se vodi politika, i na domaćem terenu, i van Crne Gore, na evropskim adresama, koja će biti jasna, dosljedna i odlučna, bez kalkulacija i kompromisa.

Posljednji događaji su aktuelizovali tu potrebu i pokazali da je taktika čekanja loša – i za te stranke, i za Crnu Goru.

Izbori 2027. nisu šansa da se “očuva biračko tijelo”, nego da se novom politikom poveća uticaj i da se, umjesto spekulacija o mogućem pristupanju ES postojećoj konfiguraciji na vlasti, vodi kampanja zasnovana na građanskim, evropskim, demokratskim i crnogorskim vrijednostima.

Ili tako, ili kao scenografija i ukras “evropske” politike četničkog vojvode i njegovih trabanata iz PES.