UKIDANJE ČOVJEKA: AVATARI

UKIDANJE ČOVJEKA

AVATARI

Piše: Željko Rutović

Drevna taoistička ideja alhemije besmrtnosti danas se prevodi, traži i konstituiše u jeziku platformi algoritama, arhiva i digitalne reprodukcije. No, obzirom da je čovjek mnogo kompleksniji od računara, što znači da bi to bilo moguće, potrebno je čovjeka premodelovati, izmijeniti i prevesti  u znakovni, da li i značenjski sistem algoritama. Ali, ako se čovjek zeli ” učitati u oblik ” besmrtnosti sa idejom da se spasi od smrti, onda se postavlja pitanje – ko je čovjek? Ko je takav čovjek?

U ovom duhu tehnološka kompanija TAEX, za globalno poznatu umjetnicu performansa Marinu Abramović, razvila je hiperrealistični VI avatar, pokušavajući da njen glas, pokret, mimiku i način govora pretvori u oblik digitalnog prisustva koji može nastaviti da komunicira i nakon fizičkog odsustva.

Postčovjek.

Ovaj mrežni sistem hranjen njenim glasom, arhivima ,bazama podataka i  mnogim intervjuima ima za cilj da se umjetničko prisustvo pretvori u trajnu, autonomnu entitetsku infrastrukturu koja može opstati mimo čovjekovog tijela. Nove tehnologije omogućavaju kroz simulaciju, kreiranje novog identiteta koji nije bioloska datost, već uspostavljena i kodifikovana para – stvarnost. Tek, digitalna civilizacija,ma šta to god značilo, intezivno traga za virtuelno operativnim  modelima kojim se pokušava prevazici – nadživjeti – nadomjestiti biološko tijelo. Digitalni trag koji treba da preživi tijelo i vrijeme kao metagovor o tijelu vremena. Digitalno dominirati  čak i nakon fizičkog nestanka – u novom prisustvu, transformaciji, umnožavanju i transcendenciji. U novom meta obliku.
Avatari, kao model transformativne oponašajuće funkcije, pa čak i iscjeljenja.
Avatar kao velika supermašina za proizvodnju trajanja i nakon konkretne umjetnice. I inače.

Konačno, stasala je digitalizovana  publika koja želi takvu vrstu iskustva, medijacije i potrebe za tom vrstom komunikacije energije, prisustva i rituala. Živi kontakt, riječ i emocija postali su opterećenje ovog vijeka, u kome se radikalno ukidaju osnovna čovjekova svojstva.
Čovjek  kao imitacija i posluga ekrana, njegova proteza.  Ekran iluzije prisustva kao sustinska distanca od stvarnog svijeta.
Čovjek kao reprodukcija i podrška avataru.
Čovjek u tehno kapsuli reprodukovan kao istrgnuto sjećanje života postaje cilj koji se očigledno i programirano ostvaruje.
Konačno i neizbježno u najširem modulu svijet postaje avatarističan. Blijede sjenke realističnog brišu se u eksponencijalnoj tranziciji definitivne konstitucije homo mašine kao ovovremenog iskustva postčovjeka.